Pavarësisht përparimeve të bëra nga lëvizjet për çlirim seksual më shumë se pesëdhjetë vjet më parë, seksualiteti vazhdon të jetë i lidhur me shumë tabu në nivel shoqëror dhe kulturor.
1968 dhe nevoja për liri
Edhe pse duhet njohur rëndësia e mendimit të psikoanalistëve si Reich, i cili që në vitin 1930, duke iu kundërvënë teorive të Freud-it, përpiqej të konceptonte një revolucion seksual, si dhe lufta e fuqishme feministe kundër patriarkatit që nisi në vitet ‘50, seksualiteti sot mbetet ende i ngërthyer nga shumë tabu. Këto tabu janë të vështira për t’u kapërcyer sepse evolucioni shoqëror kërkon jo vetëm të pranosh gabimet, por edhe të kuptosh domethënien e vërtetë të seksualitetit: bukurinë e diversitetit.
Mendimi revolucionar, disi hippie, për një seksualitet të lirë e të çliruar nga rregullat shoqërore, solli ndryshime të mëdha kulturore, duke nxitur një eros të lirë, të pavarur nga rregullat moraliste.
Por fetë, politika, grupet pro-jetë dhe organizatat moraliste vazhdojnë të pengojnë lirinë e vërtetë seksuale.
Ka nga ata që mbështesin një seksualitet normativ, ku kënaqësia seksuale lidhet me detyrimin moral, të ngulitur në koncepte si monogamia, heteroseksualiteti dhe prokreacioni. Nga ana tjetër janë ata që e shohin seksualitetin si një akt rebelues, një liri e ndarë nga prokreacioni, ku erotizmi lidhet me lojën, dëshirën dhe kënaqësinë.
Pra, përballen dy botë: njëra që përkrah një “dashuri normale” (me kuptimin e zakonshëm, por që fsheh idenë e “të drejtës” përkundër “të gabuarës”), dhe tjetra e revolucionarëve që kërkojnë ndryshimin me rebelime të ngadalta, por të qëndrueshme.
Nga fundi i viteve ‘60 deri sot janë arritur fitore të rëndësishme si:
• legalizimi i divorcit,
• mjetet kontraceptive,
• e drejta e gruas për abort,
• pranimi i homoseksualitetit si orientim natyral,
• normalizimi i autoerotizmit, pornografisë dhe, ndonëse jo plotësisht, edhe i punës seksuale.
Të edukosh për seksualitetin
Të çrrënjosësh tabutë është një proces i vështirë. Duhet filluar nga edukimi për respektin njerëzor.
Edukimi seksual, që duket i thjeshtë për profesionistët, shpesh përmban frikëra të fshehura — frikëra ndaj lirisë seksuale.
Janë stereotipet që pengojnë edukimin seksual dhe ushqejnë tabutë.
Kur erotizmi shihet si diçka private, injoranca thellohet.
Njeriu nuk lind i programuar për erotizëm dhe seksualitet — edhe prokreacioni ka nevojë për edukim (siç tregojnë çiftet “të bardha” që nuk kanë marrëdhënie seksuale).
Edukimi seksual duhet parë si proces rritjeje kulturore, që lejon individët të çlirohen nga traumat e të kaluarës dhe të përqafojnë njohuritë shkencore.
Ky edukim duhet të bazohet në një ligj të qartë dhe të strukturuar, të udhëhequr nga profesionistë të fushës.
Sot, në Shqipëri, nuk ekziston ende një rregullore zyrtare për edukimin seksual dhe afektiv.
Rreziku është që njerëzit të vetë-edukohen në mënyrë të gabuar, duke përforcuar stereotipe dhe sjellje jo të respektueshme.
Ky proces duhet të ketë një metodologji specifike, dhe nuk mund të fokusohet vetëm te nxënësit e shkollave.
Sipas ekspertëve, edukimi duhet të ndodhë në tre nivele:
• të rinjtë (vajza, djem, persona jo-binarë),
• prindërit,
• edukatorët (mësuesit dhe kujdestarët).
Të edukosh të rriturit
Duhet një fokus edhe te edukimi seksual i të rriturve.
Shpesh, të rriturit besojnë se seksualiteti është “diçka që e di vetë”, por ky vetëbesim mund të jetë keqinformim i trashëguar.
Edukimi i të rriturve është çelës për të krijuar një mjedis të hapur, të informuar dhe gjithëpërfshirës për brezat e rinj.
Jep koment